July 15, 2006
وبلاگهای ارتباطی و دغدغه های ارتباطی
در وبلاگهای ارتباطی کمتر در مورد روش تحقيق در مطالعات ارتباطی نوشته می شود گويی همه چيز چنان روشن است که جای بحث نمانده است! اما به گمانم دقيق تر که بنگريم موضوع محل تامل بيشتری است.
وقتی برای تحقيق در مورد روش تحليل گفتمان در ارتباطات به آرشيو فصلنامه رسانه که يکی از مشهورترين مجلات در اين خصوص است مراجعه کردم فقط به يک مقاله در مورد تحليل گفتمان بر خوردم.مقاله ای از تژا ميرفخرايی تحت عنوان يک تحليل رسانه ای :گفتمان نفرت . که در مورد تحليل گفتمان رسانه های غربی در پی حادثه ۱۱ سپتامبر بود و کار قشنگی هم بود.اما فقط همين.فقط يک مقاله در طی تقريبا ۱۰ سال و اين در حالی است که امروزه برای بررسی مخاطب شناسی يک برنامه جذاب تلوزيونی از نشانه شناسی و روشهای مردم نگارانه بسيار مدد می گيرند.مردم نگاری رسانه ای هيچ جايگاهی در مطالعات رسانه ای ما ندارد.در مرکز تحقيقات صداوسيما چقدر به اين روش بها می دهند؟ در محافل آکادميک ارتباطی چرا کسی از اساتيد ما داد از مهجوری روشهای کيفی در پايان نامه های ارشد نمی زند؟همه ما عادت کرده ايم به تحليل محتوا و پرسشنامه و ...يکی در مورد روابط دختر و پسر در سريال کوچه اقاقيا کار کرده بود با روش تحليل محتوا. چند تا از اين پايان نامه های آبکی در سال نوشته می شود؟ اينها چه مشکلی از سازمان صداو سيما حل می کند؟بيشتر
