آندرا مارتينز در دانشگاه اوتاوا، در سال 1994 يك بازنگري جامع از آثار علمي براي راديو تلويزيون و كميته مخابرات كانادا اجرا كرد. او نتيجه گرفت كه فقدان اتفاق نظر در مورد آثار رسانه، سه نكتة مهم يا محدوديت­هايي را در تحقيق­ها نشان مي­دهد.
اول، خيلي سخت است كه خشونت رسانه­اي را تعريف و اندازه­گيري كنيم. برخي كارشناسان كه تأثير خشونت را در برنامه­هاي تلويزيوني دنبال مي­كردند، (همچون جورج گرند از دانشگاه تمپل)، خشونت را به عنوان عمل (يا تهديدي) به كشتن يا مجروح كردن كسي، مستقل از روش استفاده شده يا شرايط پيراموني، تعريف كرده­اند. از اين رو گرند خشونت كارتوني را هم در مجموعه شواهدش منظور كرد اما ديگران مثل اساتيد دانشگاه: لاوال، گاي كيوت و جكوز دي­گيرس، خشونت كارتوني را به خاطر مضحك و غير واقعي بودنش از تحقيقاتشان خارج كردند.
دوم، محققان بر سر نوع ارتباطي كه داده­ها اثبات مي­كنند، با هم اختلاف دارند. برخي استدلال مي­كنند كه نمايش خشونت در رسانه­ها باعث پرخاشگري است. ديگران مي­گويند، اين دو با هم مرتبطند اما ارتباط علّي و معلولي بين آن­ها وجود ندارد و عده­اي نيز مي­گويند كه كلاً ارتباطي بين اين دو وجود ندارد.
سوم، حتي آن­هايي كه به ارتباط بين خشونت رسانه­اي و پرخاشگري موافقند، دربارة اين­كه چگونه يكي بر ديگري اثر مي­گذارد، با هم اختلاف دارند. بعضي مي­گويند كه مكانيسم، يك مكانيسم روان­شناختي است كه در راه و رسمي كه ما ياد مي­گيريم ريشه دوانده است. براي مثال، هاوسمن استدلال كرده است كه كودكان با تقليد كردن اعمال قهرمان رسانه­اي، آن را به تدريج كسب مي­كنند. هنگامي كه آن­ها نمايش­هاي خشن را تماشا مي­كنند، ياد مي­گيرند كه متني را كه خشونت در آن به عنوان روش مناسب حل كردن مشكل استفاده شده، ملكه ذهن خود كنند. بيشتر