جنگ هفتادودو ملت همه را عذر بنه چون نديدند حقيقت ره افسانه زدند (حافظ)
اداره و جهت دادن به افكار عمومى از طريق رسانه‏ها (همراه با مذاكرات سياسى، قدرت اقتصادى و ابزار خشونت) يكى از چهار اهرم سياست خارجى كشورها محسوب مى‏شود. از طرفى به قول گابريل آلموند (1956) در هيچ زمينه‏اى به اندازه سياست خارجى و امنيت ملّى افكار عمومى وابسته به اقدامات و ابداعات قوه مجريه نيست.1 از طرف ديگر به عقيده گروهى از منتقدين رسانه‏ها، ميزان آزادى رسانه‏هاى هركشور را بايد با ميزان استقلال ]جدايى] آنها از منافع ملّى- كه عمدتاً توسط رهبران سياسى و نخبگان جامعه تعريف مى‏شوند- سنجيد. به‏عبارت ديگر، بايد ديد كه نحوه گزارش اخبار بين‏المللى و طرز برخورد مطبوعات با كشورهاى ديگر تا چه اندازه با سياست خارجى آن كشور همخوانى دارد و نوسان پيدا مى‏كند.2
اگر به بينش واقعگرايانه از سياست خارجى و رابطه آن با مطبوعات ملّى معتقد باشيم، بايد بر اين گفته لُرد پالمرستون، سياستمدار انگليسى قرن 19، تأكيد كنيم كه «ملتها نه دوستان ابدى دارند و نه دشمنان هميشگى، بلكه تنها منافع ملّى آنها ابدى و هميشگى است». در اين ديدگاه از سياست خارجى، كه در آن اخلاق و قانون و رفاه ديگران فداى منافع ملّى مى‏شوند، و اين مفاهيم به‏عنوان وسيله در خدمت پيشبرد منافع ملّى قرار مى‏گيرند، نقش مطبوعات و رسالت آزادى و حقيقت‏جويى آنها را چگونه مى‏توان بررسى كرد؟
بيشتر