رسانه هاي جايگزين (alternative media) رسانه هايي هستند كه خارج از چارچوب رسانه هاي غالب در يك جامعه پديد مي آيند. اين رسانه ها مي توانند شامل راديو،‌ تلويزيون،‌ روزنامه،‌مجله،‌ شب نامه،‌ آدمك هاي/عروسك هاي تظاهراتي،‌ ديوار نوشته ها،‌ نقال ها، ‌تعذيه خواني و ... باشند.
طرفداران رسانه هاي جايگزين معتقدند رسانه هاي حاكم بر جامعه (mainstream media) اغلب داراي تمايلات به سوي قدرتند و اين طرفداري از قدرت حاكم به دليل نفوذ دولت يا صاحبان قدرت است. به همين دليل ادوارد هرمن و نوام چامسكي مدلي انتزاعي براي فرآيند جانبداري رسانه هاي حاكم بر جامعه بخصوص در آمريكا مطرح كردند. آنها اين مدل را مدل تبليغاتي (propaganda) ناميدند. همچنين لويي آلثوسر نيز مطالب بسياري در مورد مشكلات مطبوعات غالب در جامعه و پيدايش رسانه هاي جايگزين چاپ كرده است.
ما در دنيايي زندگي مي كنيم كه نوعي گفتمان "دورويانه " بر آن حاكم است. در شرايطي كه ايالت متحده طالبان را جهت سرنگوني رهبران افغانستان-كه تحت حمايت شوروي سابق بودند- مسلح مي كند و پس از رسيدن به هدفش آنها را به عنوان گروه تروريستي و خشونت پراكن معرفي مي كند،‌ چگونه مي توان متفاوت از آن چيزي كه هست،‌ بود؟
در دنيايي كه توسط هزاران هزار ماهواره، مخابراتي محصور شده است،‌ هيچ ديواري براي حفاظت از فرهنگ غالب در يك جامعه در مقابل فرهنگي كه فرايند جهاني شدن را با خود به همراه خواهد آورد،‌ وجود ندارد. شايد بتوان اما رسانه هاي جايگزين را به عنوان تنها شانس خود در مقابل تاثيرات منفي جهاني شدن گسترش داد. در دنياي كنوني ما محتاج تبادل يا به عبارتي گفتگوي ميان فرهنگها هستيم زيرا تاريخ به ما آموخته است كه فرهنگها ممكن است تحت تاثير فرهنگهاي ديگر ازبين بروند.
آنچه مطالعه کردید خلاصه مقاله ترجمه شده ای است که طی روزهای آینده در صفحه اندیشه روزنامه " تهران امروز" به چاپ خواهد رسید. ارتباطاتی ها این مقاله را بخوانند.