کن فوسن در سال‌هاي دبيرستان طبل ( drums ) مي نواخت . او که هنوز هم حين گزارش نويسي براي نشريه " The Des Moines (lowa) Register به آواي طبل گوش فرا مي‌دهد،‌مي گويد: من با ريتم و ضربآهنگ نا‌اشنا نيستم . عادت کرده‌ام با صداي تاپ تاپ طبل کار کنم . به اين ترتيب مطمئن مي شوم پاراگراف‌ها به ورطه تکرار نيفتاده‌اند . جالب اينکه فيوسن براي دست يابي به چنين کيفيت موسيقيايي تمام گزارش‌هايش را حين نگارش بلند مي‌خواند." ريتم و ضرباهنگ خواننده را تا ميانه‌هاي داستان مي‌کشاند. فيوسن همواره خواسته تا از رسيدن خواننده به پايان داستان اطمينان حاصل کند.
او مي‌گويد: من بيشتر از آن که روي شروع داستان وقت بگذارم براي پايان زمان صرف مي‌کنم. " به عقيده فيوسن يک پايان خوب، داستان را خاطره انگيز خواهد کرد.
از گفته‌هاي اوست : اينکه خوانندگان، داستان مرا به خاطر بياورند، براي من بيش از پول اهميت دارد.
زماني که فيوسن جايزه معتبري را از کمپاني گانتو – مالک نشريه رجيسترـ دريافت کرد به مديران اين شرکت گفت:‌ ويراستاراني که بخش پاياني يکي از گزارش‌هايش را حذف کرده اند، مستحق اعدامند.
فيوسن، رسيدن خواننده از آغاز داستان تا انتهاي آن را امري تصادفي و شانسي نمي داند . وي به دقت اجزاء مختلف داستانش را طراحي مي‌کند و در اين فرايند،‌ انديشيدن نخستين گام است. به گفته فيوسن، او ابتدا در جست‌و جوي راه‌هايي بر مي‌آيد که بتواند برخوردها را نشان دهد و حس و حال را توصيف کند:‌
" من به آهنگ صحيح و ماهيت گزارش زياد مي انديشم" و سپس به سازماندهي عناصر گزارش مي‌پردازد:
" تمام جملات را تايپ مي کنم و آنهايي را که به کارم مي‌آيند انتخاب مي‌کنم. سپس اين اطلاعات را مرتب مي‌کنم. بايد بدانم منظورم چيست و پايان گزارش کجاست. پس از اين که دريافتم هدف چيست و آن را چگونه مي خواهم بيان کنم، به اين فکر مي کنم که چگونه شروع کنم.
فيوسن، اين گونه آغاز مي‌کند . به عقيده او پارگراف اول بايد کامل باشد، و پاراگراف دوم بايد آن را کامل تر کند. وي مي‌گويد: اي کاش به جاي اين که ابتدا به فکر روشن کردن منظورم باشم. مي‌توانستم راه بهتر نوشتن را بياموزم . اين روش اگر چه ممکن است بهترين متد نوشتن نباشد، اما براي فيوسن که به طور مکرر جايزه مي‌برد، کارآمده بوده است.
Carole Rich